HARM — Zaplanowane zadania
HARM Systemowy harmonogram zadań: to, co uruchamia się samo, i kiedy.
Przeglądanie
Harmonogram jest już uporządkowany w foldery: w systemie Windows
\Microsoft\Windows\Defrag zawiera defragmentację. Meneaufile
przegląda go jak dysk — foldery otwierają się dwukrotnym kliknięciem, ścieżka
nawigacyjna prowadzi w górę, wyszukiwanie i sortowanie działają jak wszędzie.
Każde zadanie podaje swój stan (gotowe, uruchomione, wyłączone), następne uruchomienie i ostatnie uruchomienie, ostatni wynik, swoje wyzwalacze opisane słowami — „Co tydzień, pon., pt. o 21:30” — i to, co uruchamia. Autora i opis można pokazać, wybierając kolumny.
Przycisk pojawia się tylko tam, gdzie odpowiada harmonogram: w systemie Windows, gdy działa usługa „Harmonogram zadań”.
Działanie
Prawym przyciskiem: Uruchom, Zakończ, Włącz, Wyłącz, Usuń — na jednym zadaniu lub na całym zaznaczeniu. Del także usuwa, po wymienieniu tego, co zniknie.
Zadań systemowych, w \Microsoft\Windows, można dotykać tylko
z uprawnieniami administratora: Meneaufile prosi wtedy o nie ponownie, jeden raz
dla całego zaznaczenia, i mówi, gdy podniesienie uprawnień zostanie odrzucone.
Tworzenie, zmiana
Nowe zadanie…, prawym przyciskiem na folderze lub w menu przycisku, otwiera okno; dwukrotne kliknięcie zadania również je w nim otwiera. Ustawia się w nim:
- jego nazwę, folder i opis;
- co uruchamia: program lub skrypt, jego argumenty, folder startowy;
- kiedy: jednorazowo, co X minut od wybranej godziny, codziennie, co tydzień — z wybranymi dniami —, przy logowaniu, przy uruchomieniu systemu; tyle wyzwalaczy, ile trzeba;
- konto — własne, przy zalogowanej sesji; własne, także po wylogowaniu, z hasłem Windows, które harmonogram przechowuje; albo systemowe — i najwyższe uprawnienia.
Wyzwalacz, którego okno nie umie zapisać — na zdarzenie z dziennika, co piętnaście minut tylko przez godzinę — jest w nim widoczny i zachowywany bez zmian. W systemie Windows zadanie jest zapisywane na nowo na podstawie swojej pierwotnej definicji: jego warunki, ustawienia zasilania i pozostałe akcje się nie zmieniają.
Planowanie akcji Meneaufile
Kopia zapasowa co wieczór, eksport bazy danych co rano: akcje Meneaufile można zaplanować. Zaplanuj… znajduje się w oknach, które już je potwierdzają:
- kopia zapasowa i synchronizacja (F10, F11) — kierunek i reguła porównania zostają przejęte;
- kopiowanie i przenoszenie (F6, Ctrl+F6) oraz przeciąganie i upuszczanie;
- kompresja (F9) — archiwum otrzymuje datę każdego uruchomienia,
praca-2026-10-03.zip, i nigdy nie zastępuje archiwum z poprzedniego dnia; - eksport bazy danych lub tabeli: Zaplanuj eksport…, prawym przyciskiem.
Okno mówi, co zostanie zrobione, a potem pyta, kiedy — te same wyzwalacze co
dla zadania — i na jakim koncie. To, co rozstrzygnęłoby pytanie, jest ustalane z
góry: zasadę postępowania przy konfliktach wybiera się tutaj i nikt nie będzie
pytany. Zadanie trafia do folderu \Meneaufile harmonogramu; tam
zmienia się jego godzinę albo je usuwa.
Gdy zadanie się uruchamia:
- Okno Meneaufile jest otwarte: akcja trafia do jego kolejki zadań, tak jakby uruchomiło się ją samemu.
- Brak okna, sesja zalogowana: otwiera się dla niej okno i zostaje.
- Po wylogowaniu — „także po wylogowaniu” lub konto systemowe —: akcja wykonuje się bez okna. Konto systemowe nie widzi ani udziałów sieciowych, ani zapisanych haseł: nadaje się do plików lokalnych.
Powiadomienie systemowe mówi, jak się zakończyła, dziennik to odnotowuje, a ostatni wynik zadania to przechowuje: 0 oznacza powodzenie, 2 zakończenie z błędami, 1 niepowodzenie. Źródło lub cel chronione hasłem głównym nie są kopiowane po wylogowaniu: nie byłoby nikogo, kto by je wpisał. W systemie Linux akcję planuje się przy zalogowanej sesji.
W systemie Linux
Trzy foldery: systemd, timery systemu;
systemd-user, timery użytkownika; crontab,
jego crontab. Nowe zadanie zapisuje się jako timer użytkownika — plik
.service i plik .timer w
~/.config/systemd/user — albo w crontab, jeśli tam się je umieści.
Na koncie systemowym trafia do /etc/systemd/system, a PolicyKit
prosi o hasło.
W crontab zadanie Meneaufile nosi nazwę nadaną komentarzem
# meneaufile: nazwa nad jego wierszami; wiersze wpisane ręcznie
widać pod nazwą ich programu i zostają tam, gdzie są. To, co pakiet umieścił
w systemd, można wyłączyć, ale nie usunąć: jego następna aktualizacja
przywróciłaby to.
Podręcznik Meneaufile, po polsku.