Dwanaście modułów

Każdy moduł otwiera się w panelu i przegląda się go jak folder: te same klawisze, to samo zaznaczanie, ta sama ścieżka nawigacyjna, te same kolumny, które się przeciąga.

Te dwanaście

Kłódka oznacza moduły, których hasła są zapieczętowane w sejfie: czyta się je dopiero po jego otwarciu, a kłódka na pasku tytułu wymienia je po najechaniu.

Te, które się pojawiają

Przycisk pojawia się tylko tam, gdzie ma sens: podłączony telefon, repozytorium Git przed oczami, platforma, która ma usługi. SAF istnieje tylko w systemie Android, otoczenie sieciowe tylko w systemie Windows, Flutter tylko tam, gdzie zestaw narzędzi jest zainstalowany.

Ustawia się, które są pokazywane i w jakiej kolejności, przez „Edytuj moduły…” na dole szuflady ich grupy. Ukrycie przycisku nie odmontowuje źródła: wpisana ścieżka, ulubiony, wynik wyszukiwania nadal do niego prowadzą. To zabrany bałagan, a nie funkcja.

Co mają wspólnego

• Insert tworzy to, co moduł zawiera: połączenie, maszynę, wpis, bazę.
• F2 i F3 otwierają wpis wiersza. Maszyna, połączenie, baza, konto nie mają nazwy do poprawienia na miejscu ani niczego do pokazania w przeglądarce: oba klawisze prowadzą tam, dokąd i tak się idzie.
• F5 czyta ponownie — i sonduje ponownie, gdy jest co sondować.
• Menu kontekstowe jest takie samo, z dokładnością do pozycji: to, co nie ma zastosowania, się w nim nie pojawia.
• NET i MAIL układają swoje listy w plikach zapieczętowanych, które można udostępniać.

Podręcznik Meneaufile, po polsku.