GIT — Git

GIT Repozytorium Git przegląda się jak folder: zmienione pliki, gałęzie, historia.

Otwarcie repozytorium

Przycisk GIT na pasku skacze do ulubionego projektu; jego prawy przycisk daje listę: znane repozytoria, „Commit”, „Historia…”, gałęzie, „Stash…” i „Odłożone zmiany”, „Tagi…”, „Repozytoria zdalne”. Folder z dysku, który nie jest jeszcze repozytorium, proponuje tam „Sklonuj tutaj repozytorium…”. Projekty dodają się same przy wejściu do nich, a projekt, którego folder zniknął, jest zapominany — chyba że brakuje jego dysku: odłączony pendrive nie każe niczego zapominać.

Stan folderu

Każdy wiersz ma swój kolor: w konflikcie, nieśledzone, zmodyfikowane, przygotowane, ignorowane. Plik jest opisywany przez git na dwóch osiach — indeksu i kopii roboczej — a wiersz nie ma czym pokazać obu: o kolorze decyduje to, co zostaje do zrobienia. Ścieżka nawigacyjna podaje bieżącą gałąź.

Przygotowanie i commit

„Commit” otwiera widok zmian: jeden plik na wiersz, kolumna Śledzony mówi, co git o nim wie. Wiersze wskazuje się jak wszędzie indziej — kliknięcie, Ctrl+kliknięcie, Shift+kliknięcie —, na dole pisze się komunikat, a Commit wysyła to, co zaznaczono. Nic nie zaznaczone, nic nie idzie: przycisk o tym mówi.

Przycisk Nieśledzone na pasku commita ukrywa to, czego git nie śledzi: folder pełen plików jednorazowych nie zagłusza już dwóch, które chce się zatwierdzić, a Ctrl+A już ich nie zabiera. Odznaczony mówi, ile ukrywa.

Zobaczyć różnice

„Pokaż różnice” otwiera diff blok po bloku, między kopią roboczą, indeksem (przygotowane) a commitem — przed i po są tam nazwane. Plik binarny o tym mówi, zamiast pokazywać szum.

Gesty

• Commit z komunikatem.
• Ignoruj: plik trafia do .gitignore.
• Cofnij (rollback): okno mówi, ile nowych plików zniknie z dysku, a ile wróci do stanu z repozytorium. Niezacommitowana praca jest tracona — jest to napisane.
• Kopiuj › schowek: wiersz zmian jest plikiem z dysku i kopiuje się jak taki — by wkleić go gdzie indziej, także poza Meneaufile. Ani wycinania, ani wklejania: lista jest układana na nowo przez git, nie usuwa się z niej wiersza ani nie zapisuje się w niej niczego.
• Otwórz w lokalizacji: plik jest gdzie indziej niż jego wiersz — ten żyje na liście, on w kopii roboczej, tam, gdzie się go edytuje. Tam prowadzi ta pozycja.

Gałęzie i historia

Utworzyć gałąź, przełączyć się na nią, scalić — pozycja nosi nazwę gałęzi i odpowiada nie ma czego scalać: już aktualne albo scalanie wstrzymane: niektóre pliki są w konflikcie. „Historia…” wylicza commity: ich krótki skrót, temat, autora, datę. Lewy margines rysuje graf, każdy wiersz na własnym torze, a scalenie prowadzi swoją kreskę do sąsiedniej kolumny. Dwukrotne kliknięcie otwiera szczegóły commita: jego pełny komunikat i pliki, których dotknął.

Drzewo merge requestów

Drzewo merge requestów… w menu przycisku GIT rysuje otwarte MR projektu GitLab wskazanego przez zdalne repozytorium. Każdy stoi pod gałęzią, z której wychodzi, z wcięciem o jeden krok jak spis treści: etap mówi, w jakiej kolejności je zatwierdzać, a kliknięcie karty otwiera MR w przeglądarce.

• Pochodzenie odczytuje się z commitów. MR wyprowadzony z innego stoi pod nim, nawet gdy oba celują w main: „po !28” mówi, który zatwierdzić najpierw, a „cel main” ostrzega, że wciąż celuje w main — scalenie go najpierw przeniosłoby commity tamtego.
• Odznaki pokazują stan podany przez GitLaba: szkic, konflikty, wymaga rebase, do zatwierdzenia, otwarte dyskusje, pipeline w toku, gotowy.
• Przycisk Checkout w prawym górnym rogu każdej karty przełącza kopię roboczą na gałąź MR, by ją wypróbować lub przejrzeć przed zatwierdzeniem. Gałąź jest najpierw pobierana z serwera; trwającą pracę można odłożyć, jak przy każdej zmianie gałęzi. Znaczek wskazuje gałąź, na której już jesteś.
• Osobisty token dostępu z uprawnieniem read_api tworzy się w GitLabie: User settings › Access › Personal access tokens › Generate token. Meneaufile prosi o niego raz i przechowuje go w sejfie, w osobnej karcie; karta NET z hasłem konta nie jest brana za token.

Wymiana ze zdalnym repozytorium

„Pull” i „Push”, z liczbą commitów w grze obok etykiety — zero się nie pisze. Gałąź, która jeszcze nie istnieje po drugiej stronie, idzie ze swoim upstreamem. Repozytoria zdalne deklaruje się i usuwa z tego samego menu. Gdy serwer żąda poświadczeń, Meneaufile prosi o nie z kolei, zamiast utknąć bez słowa.

Odłożenie na bok

„Stash…” odkłada bieżącą pracę bez commitowania, z opcjonalnym opisem; „Odłożone zmiany” — Odłożona praca — wylicza to, co czeka, i stamtąd się wznawia lub odrzuca. „Tagi…” dodaje je i usuwa w ten sam sposób.

Kto napisał ten wiersz

„Autorstwo wierszy” w menu pliku przypisuje każdy wiersz do jego commita i autora. To pytanie, które zadaje się przy zaskakującym wierszu, a lista commitów na nie nie odpowiada.

Konflikty

Plik w konflikcie otwiera się na swoich wersjach: wspólnej, naszej, ich oraz wyniku, który się buduje. „Weź wszystko” przenosi całą jedną stronę, „Rozwiąż” zapisuje — a plik opuszcza kategorię w konflikcie.

Klonowanie

Z folderu: adres (https://… lub git@host:org/repo.git), nazwa folderu do utworzenia oraz historia pełna lub płytka — ostatnie N commitów.

Pliki bundle

Plik .bundle to repozytorium Git spakowane w jeden plik: dość, by zabrać projekt na pendrivie albo przekazać go komuś, bez serwera. Dwukrotne kliknięcie pokazuje, co zawiera — jego gałęzie, jego tagi — a Sklonuj tutaj… robi z niego zwykłe repozytorium, tuż obok, bez sieci. W repozytorium Utwórz bundle… w menu GIT pakuje je w całości do folderu w drugim widoku.

Gdy brakuje gita

Meneaufile wywołuje git z systemu. Jeśli go nie ma lub jest poza PATH, mówi o tym, zamiast zawieść bez powodu.

Podręcznik Meneaufile, po polsku.