Polski

Panele

Jedenaście układów, od jednego do dziewięciu paneli: jeden widok, dwa obok siebie lub jeden nad drugim, trzy, cztery, pięć, sześć, dziewięć.

Układy

Ich klawisze idą w kolejności listy — Alt+1 do Alt+9, potem Alt+0 i Alt+. — a nie według liczby paneli: czwarty układ ma ich trzy.

Każdy panel nosi swój numer na dole listy: tam myśli się o układzie, a prawy przycisk na nim pokazuje wszystkie, z ich klawiszami.

Menu jedenastu układów, otwarte prawym przyciskiem na numerze panelu: od „1 panel” do „9 paneli (siatka 3×3)”, każdy ze swoim skrótem.
Jedenaście układów i ich klawisze, przy numerze panelu.

Między dwoma panelami jest słupek: wąska listwa, która je oddziela, jak słupek dzielący okno — po francusku „meneau”, stąd nazwa Meneaufile. Przeciąga się go, by ustawić szerokości; każdy układ pamięta własne, a kliknięcie prawym przyciskiem na słupku przywraca równe części.

Tab przechodzi do następnego panelu. Panel AKTYWNY ma obwódkę: to na niego celują klawisze i to on służy za źródło kopiowania. Ctrl+U zamienia foldery dwóch paneli.

Poruszanie się

Każdy panel pamięta ostatni odwiedzony folder NA NAPĘD: kliknięcie przycisku dysku wraca tam prosto, a jego katalog główny jest o jedno kliknięcie prawym przyciskiem dalej.

Konsola

Po prawej stronie pola poleceń okno konsoli otwiera terminal w folderze panelu. Na serwerze SFTP — lub we wpisie SSH, który się przegląda — otwiera sesję SSH na serwerze, od razu w oglądanym folderze.

Kliknięcie prawym przyciskiem na nim pokazuje terminale komputera: cmd, PowerShell, Windows Terminal, Git Bash lub WSL w systemie Windows, terminale środowiska graficznego w systemie Linux. Wybrany otwiera się od razu i to on będzie potem otwierany kliknięciem.

Co mówi dół listy

Liczbę wierszy, dopóki nic nie jest wybrane, rozmiar zaznaczenia, gdy tylko jakieś jest, i wolne miejsce wyświetlanego woluminu. W czasie wyszukiwania lub pomiaru tu przeglądanie mówi, na jakim jest etapie.

Podręcznik Meneaufile, po polsku.