Menu kontekstowe

Jedno menu, gdziekolwiek się kliknie: na wierszu, na ścieżce nawigacyjnej, na [..], na pustym miejscu listy. Dwa menu podobne, ale nie identyczne zmuszają do czytania, by wiedzieć, które się ma; to zapamiętuje się.

Trzy „Kopiuj” i to, co je odróżnia

To słowo służy trzem gestom, które nie wysyłają w to samo miejsce. Menu dodaje więc miejsce docelowe po „›”, zamiast wydłużać etykiety:

Widok docelowy widać przy każdej czynności, która zapisuje gdzie indziej — Kopiuj, Przenieś, Spakuj, Utwórz kopię zapasową, Synchronizuj: przy dwóch widokach „› Panel 2”; przy trzech lub czterech „› Panele”, bo pytanie pada w chwili działania, a nazwanie widoku z góry zapowiadałoby coś, czego jeszcze nie wiadomo.

„Wytnij” (Ctrl+X) towarzyszy kopiowaniu, a „Wklej” (Ctrl+V) pojawia się tylko wtedy, gdy schowek zawiera pliki — pozycja, która może jedynie odpowiedzieć „schowek nie zawiera żadnego pliku”, oducza klikania.

Linia oddziela obie grupy: powyżej same pliki, bajty, które wkleja się do folderu; poniżej ich tekst, znaki, które wkleja się w zdanie. Znak „›” mówi, dokąd każda z nich wysyła, linia mówi, że chodzi o dwie różne rzeczy.

Wklej wypełnia wskazany folder, nie wchodząc do niego: prawy przycisk na folderze, „Wklej” i ląduje w środku. Na pliku nie ma czego wypełniać — przyjmuje wyświetlany folder, tak jak Ctrl+V.

Czego tam nie ma

To, co nie ma zastosowania: wiersza bazy nie da się spakować, procesu nie da się przemianować. Nieobecna pozycja mówi to samo co odmowa, ale wcześniej.

Kolory

Bez etykiety do ponownego przeczytania to kolor pozwala trafić za pierwszym razem.

Warianty

• Ctrl+kliknięcie prawym otwiera menu systemu Windows, to z Eksploratora, z pominięciem naszego.
• Wciśnięty Shift ujawnia pozycje techniczne — „Uruchom jako administrator” —, tak jak w Eksploratorze.

Podręcznik Meneaufile, po polsku.